Gisteren was DE dag. De uitgerekende datum. Maar de dag kwam en de dag ging. Dus vanmorgen ben ik gewoon weer met een loodzware skippybal aan de voorkant van mijn lichaam opgestaan. En vandaag kan ik dus weer een buikfoto plaatsen. Al hopen we ondertussen heeeel hard dat dit echt de laatste is.

Iedere week denk ik trouwens weer dat het echt niet veel groter kan. Maar het naast elkaar leggen van week 39 en 40 bewijst wel heel hard het tegendeel: